Γιατί ο σκύλος και ο άνθρωπος αγαπούν ο ένας τον άλλον περισσότερο από οτιδήποτε άλλο [Video]

Ο σκύλος και ο άνθρωπος επικοινωνούν περισσότερο απ’ότι πιστεύεις. Μπορεί σήμερα να μην επικοινωνείς με τον σκύλο σου μόνο με την ομιλία αλλά εάν ζούσες σε ένα κόσμο μόνο με σκυλιά θα μπορούσες να καταλάβεις τι λένε.

Μπορείς να καταλάβεις τη διάθεση του σκύλου σου εάν είναι νευρικός, φοβισμένος, έτοιμος για παιχνίδι και να ξεχωρίσεις το γάβγισμα του εάν σε καλοσωρίζει ή αν σου λέει “άντε χάσου”, εάν αισθάνεται πρόκληση, εάν έχει εχθρική ή και επιθετική διάθεση. Μπορείς να διαβάζεις τη γλώσσα σώματος του όταν σου λέει ότι είναι χαρούμενος, κουρασμένος, λυπημένος ακόμα και όταν σου λέει ” Σε παρακαλωωώ, παίξε μαζί μου τώρα!!”

Πιστεύεις ότι δεν είναι σημαντικό; Για σκέψου το.. και στη συνέχεια απάντησε σε αυτό : Πως καταλαβαίνεις  ένα ευτυχισμένο πουλί; Ένα θλιβερό λιοντάρι;  Η απάντηση συνήθως είναι: “Δεν ξέρω αλλά ο σκύλος μου μιλάει.” Και όπως με την ανθρώπινη μητρική γλώσσα δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσεις να τη μάθεις. Μεγαλώσαμε σε ένα κόσμο όπου τα σκυλιά είναι παντού τριγύρω μας και είναι φυσικό να μπορούμε να τα καταλάβουμε.

Αυτό το γεγονός και μόνο μας λέει κάτι για τον δεσμό μεταξύ ανθρώπου και σκύλου. Ζούμε με γάτες, εργαζόμαστε με άλογα, εκμεταλλευόμαστε τις αγελάδες για το γάλα τους , τα κοτόπουλα για τα αυγά τους και αυτά τα είδη του ζωικού βασιλείου τα πληρώνουμε με τρόφιμα ή τα σκοτώνουμε για να τα φάμε. Οι ζωές μας εμπλέκονται και με εκείνες άλλων ειδών ενώ είναι στο χέρι μας η απεμπλοκή τους.

Με τα σκυλιά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο κόσμος μας και ο κόσμος τους στροβιλίστηκαν μαζί εδώ και καιρό σαν δύο διαφορετικές χρωματικές αποχρώσεις. Μόλις πετύχαμε ένα αναμειγμένο πορτοκαλί δεν θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε ποτέ πια στο κόκκινο και στο κίτρινο.

Και γιατί αυτό; Δεν αρκεί να πούμε ότι η σχέση μας είναι συμβιωτική – ότι τα σκυλιά κυνηγούν για εμάς, φυλάνε το κοπάδι για μας ενώ τα κρατάμε ζεστά και τους δίνουμε τροφή σαν αντάλλαγμα. Οι καρχαρίες και οι κολαούζοι τους (μικρά ψάρια που τρέφονται από τους καρχαρίες) έχουν μια παρόμοια συμβιωτική σχέση, αφού ο κολαούζος τρέφεται από τα παράσιτα του δέρματος του καρχαρία προσκολώντας πάνω του και ο καρχαρίας σαν αντάλλαγμα του επιτρέπει να είναι μαζί του προσφέροντας του το φαγητό του. Αυτή η υποβρύχια συμφωνία είναι εξ ολοκλήρου συναλλακτική και η αγάπη δεν παίζει κανένα ρόλο. Αντίθετα οι άνθρωποι και τα σκυλιά λατρεύουν ο ένας τον άλλον.

Κανένας δεν ξέρει πότε ακριβώς άρχισε αυτή η σχέση μεταξύ ανθρώπου και σκύλου. Τα πιο πρόσφατα ευρήματα από απομεινάρια ανθρώπων και σκύλων συσχετίζονται χρονολογικά πριν από 14.000 χρόνια, αλλά υπάρχουν μερικά μη επιβεβαιωμένα ευρήματα που λέγεται ότι είναι έως και δυο φορές παλαιότερα. Το σημαντικότερο εύρημα των ανακαλύψεων είναι ότι στο παρελθόν ζούσαμε με τα σκυλιά και στη συνέχεια επιλέγαμε να θάβονται μαζί μας. Για φανταστείτε το…

Μια μικρή γενετική ευκαιρεία έφερε τη πρώτη διασταύρωση. Οι σκύλοι και οι λύκοι μοιράζονται το 99,9% του μιτοχονδριακού DNA τους – το DNA που μεταφέρεται μόνο από τη μητέρα – γεγονός που καθιστά τα δύο αυτά είδη σχεδόν δυσδιάκριτα μεταξύ τους.  Αλλά κάπου αλλού στη γονιδιακή αλυσίδα, υπάρχουν μερικές αλλαγές που κάνουν τη διαφορά. Ειδικότερα για το χρωμόσωμα 6, ερευνητές βρήκαν τρία γονίδια που ευθύνονται για την υψηλή κοινωνικοποίηση και βρίσκονται στο ίδιο σημείο με παρόμοια γονίδια που συνδέονται με την παρόμοια γλυκύτατη αυτή ικανότητα των ανθρώπων.

Οι πρόγονοί μας δεν γνώριζαν για αυτά τα γονίδια πριν από πολλές χιλιετίες, αλλά ήξεραν και τότε, όπως σήμερα,  ότι όταν αυτά τα τετράποδα πλάσματα με τα μακριά αυτιά και τις ουρές που πλησίαζαν γύρω από τις φωτιές τους θα τα κοίταγαν με προσοχή , με ματιές αγάπης/ανάγκης, θα ήταν πολύ δύσκολο τελικά να αντισταθούν στο κάλεσμα τους. Έτσι καλοσώρισαν λίγα από αυτά από το κρύο και κατέληξαν να τα αποκαλούν τελικά σκυλιά , ενώ οι στενοί συγγενείς τους που δεν είχαν αυτά τα “καλά” γονίδια ονομάστηκαν λύκοι, τσακάλια, κογιότ και θα έμεναν στον δικό τους δρόμο για την κατάσταση της φύσης στην οποία γεννήθηκαν.

Όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι εγκατέλειψαν τη φύση η συμμαχία μας με τα σκυλιά θα μπορούσε να έχει διαλυθεί. Εάν δεν χρειαζόταν ο άνθρωπος ένα σκυλί εργασίας και όλο και λιγότεροι άνθρωποι είχαν σκύλο τότε θα έλειπε η σημερινή ισορροπία. Συνεχίσαμε να πληρώνουμε τα σκυλιά για το μισθό τους σε τροφή και καταφύγιο αλλά δεν πήραμε τίποτα σχεδόν από αυτά σε αντάλλαγμα. Δεν πειράζει όμως, από τότε μέχρι σήμερα είμαστε ακόμα πιο κοντά.

VIDEO: ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΣΚΥΛΩΝ

Η γλώσσα μας σήμερα αντανακλά τον τρόπο που “μεθύσαμε” από την αγάπη για τα σκυλιά. Η λέξη “κουτάβι” (puppy) θεωρείται ότι έχει προσαρμοστεί από τη γαλλική λέξη poupée ή κούκλα – ένα αντικείμενο στο οποίο παραβλέπουμε την παράλογη αγάπη μας. Λαϊκές ιστορίες αφηγούνται για σκύλους: Αφρικανοί λένε για τον Rukuba, τον σκύλο που έφερε τη φωτιά, οι Ουαλοί έχουν τη δική τους ιστορία για τον Gelert το πιστό κυνηγόσκυλο που έσωσε το μωρό ενός πρίγκιπα από έναν λύκο, εμείς τον Άργο τον πιστό φίλο του Οδυσσέα, μια σειρά ακόμα από “αρχαίους σκύλους”  μέχρι τον Διογένη και την φιλοσοφική σχολή του Κυνισμού. Αριστοκράτες συμπεριλάμβαναν τα οικογενειακά σκυλιά τους στα οικογενειακά πορτρέτα τους. Πλούσιοι εκκεντρικοί επίσης συμπεριλαμβάνουν τα σκυλιά στις διαθήκες τους.

Σήμερα, τουλάχιστον σε περιοχές που κατοικούνται από ανθρώπους, τα σκυλιά είναι τα πιο άφθονα χερσαία σαρκοφάγα του πλανήτη. Υπάρχουν περίπου 900 εκατομμύρια παγκοσμίως, εκ των οποίων τα 80 εκατομμύρια από αυτά ζουν μόνο στις ΗΠΑ. Το ενιαίο είδος είναι το – Canis lupus familiaris –  το οποίο έχει υποδιαιρεθεί έως σήμερα σε εκατοντάδες φυλές οι οποίες έχουν επιλεχθεί από τους ανθρώπους για το μέγεθος τους, την ιδιοσυγκρασία τους , το χρώμα και τον χαρακτήρα τους.

Ο μέσος Αμερικανός ιδιοκτήτης σκύλου ξοδεύει σήμερα περισσότερα από 2.000 δολάρια ετησίως για τρόφιμα, παιχνίδια, ιατρική περίθαλψη και πολλά άλλα ενώ μερικοί άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν πολύ περισσότερα. Όταν ο τυφώνας Κατρίνα έπληξε τη Νέα Ορλεάνη το 2005 αρκετοί αρνήθηκαν να εκκενώσουν τα σπίτια τους χωρίς τα σκυλιά τους και στη συνέχεια το Κογκρέσο ψήφισε ένα νόμο που απαιτούσε σχέδια ετοιμότητας για καταστροφές και για καταλύματα για κατοικίδια ζώα.

Αυτό που ξεκίνησε ως μια σύμβαση αμοιβαίας παροχής υπηρεσιών μεταξύ δύο πολύ διαφορετικών ειδών έγινε μέχρι σήμερα κάτι περισσότερο σαν αγάπη.  Τίποτα από αυτά δεν αντιστοιχεί στην “αίσθηση¨του γλειψίματος,,αλλά δεν χρειάζεται. Η αγάπη σπάνια αγγίζει τα λογικά μέρη του εγκεφάλου. Αγγίζει τα ονειρικά μέρη, τα αφιερωμένα,  – αγγίζει τα τμήματα εκείνα που ενίοτε ονομάζουμε “καρδιά”. Για πολλές χιλιάδες χρόνια.. εκεί έζησαν τα σκυλιά μας.