Αδέσποτα: Μια μεγάλη πληγή της Ελλάδας

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ για το ποιος είναι ο ακριβής αριθμός των αδέσποτων στη χώρα μας σήμερα;

Αν όχι,τότε θα πρέπει.

H Πανελλαδική Φιλοζωϊκή και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία αναφέρει πάνω από 3.000.000 αδέσποτα το 2014, ενώ υπάρχουν και κάποιες άλλες πηγές που ασχολούνται με τα ζώα που αναφέρουν ότι  1.000.000 ή 500.000 είναι ο αριθμός των αδέσποτων στη χώρα μας.

Καθημερινά εμφανίζονται νέες αδέσποτες ψυχές στους δρόμους, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στα καταφύγια. Ψυχές που μέσα σε μια νύχτα ένιωσαν το τι θα πει «εγκατάλειψη», «πείνα», «φόβος» και που ζητούν απελπισμένα μια μόνιμη αγκαλιά.

Κοιτάξτε το ζωάκι σας που κοιμάται κάτω από τα ζεστά παπλώματα… Ήρεμο, ασφαλές και προστατευμένο. Δεν έχει γνωρίσει ποτέ τον έξω κόσμο ή τον γνώρισε και τον ξέχασε από το πρώτο κιόλας λεπτό που του προσφέρατε καταφύγιο.

Πόσα όμως ζωάκια έχουν αυτό το προνόμιο; Η απάντηση είναι πολύ λίγα δυστυχώς… Τα υπόλοιπα παραμένουν φαντάσματα της ανθρωποκεντρικής μας κοινωνίας και βιώνουν καθημερινά τη βία, την αδιαφορία και την ενόχληση πολλών προκατειλημμένων και ψυχικά διαταραγμένων ανθρώπων. Πολύ σπάνια εισπράττουν ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα γλυκό λόγο. Ακόμη σπανιότερα βρίσκουν ένα σπίτι, έστω και μετά από χρόνια αδέσποτης ζωής.

Ζώα νεαρά και ηλικιωμένα, υγιή και άρρωστα, μικρόσωμα και μεγαλόσωμα… Τα πάντα μπορείς να βρεις σε μια βόλτα με το ποδήλατο. Όλα ζητούν το ίδιο πράγμα… ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑ. Πόσοι όμως είναι αυτοί που μπορούν να ακούσουν τη φωνή τους; Πόσοι είναι αυτοί που θα κοιτάξουν πίσω από ένα βρώμικο και ταλαιπωρημένο ζώο και θα το δουν όμορφο και ευτυχισμένο δίπλα τους στο τζάκι; Η απάντηση είναι και πάλι απογοητευτική.

Πώς βρέθηκαν όμως όλα αυτά τα ζώα στο δρόμο; Ποιος είναι ο σοβαρότερος λόγος που εγκαταλείπονται τόσα πλάσματα στο δρόμο; Είναι όντως μια από τις συνέπειες της κρίσης ή συμβαίνει κάτι άλλο; Η αιτία βρίσκεται και πάλι στα υλικά αγαθά ή έχει άμεση σχέση με το πώς αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα;

Ας επιχειρήσουμε να απαντήσουμε σε μερικά από τα παραπάνω ερωτήματα, προσθέτοντας κι άλλα που ίσως μας βοηθήσουν να καταλάβουμε. Τα περισσότερα αδέσποτα ζώα είναι πρώην δεσποζόμενα και προέρχονται από ασυνείδητους πολίτες. Σχεδόν όλα είναι αστείρωτα, με αποτέλεσμα να ζευγαρώνουν και να γεννούν κι άλλα αδέσποτα. Ελάχιστα είναι αυτά που επιβιώνουν, αλλά ο αριθμός τους είναι υπεραρκετός για να διαιωνίζει το πρόβλημα.

Λόγος για να εγκαταλείψεις ένα ζώο για το οποίο είσαι υπεύθυνος και επέλεξες ο ίδιος να αναλάβεις, ΔΕΝ υπάρχει. Τα ζώα δεν είναι παιχνίδια, έχουν δικαιώματα και ανάγκες και ζουν τουλάχιστον δέκα με δεκαπέντε χρόνια. Εφόσον επιθυμείς να αποκτήσεις ένα ζώο, οφείλεις να σκεφτείς τα υπέρ και τα κατά, τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις σου. Είσαι δίπλα του για όσο ζήσει και του παρέχεις φροντίδα, προστασία και αγάπη. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να αναλάβει μια ζωή, αλλά όταν το αποφασίσει δεν μπορεί να κάνει πίσω.

Τα αδέσποτα ΔΕΝ είναι αποτέλεσμα της κρίσης. Πάντα η Ελλάδα είχε αδέσποτα, πάντα υπήρχαν ανεύθυνοι κηδεμόνες, απλώς σήμερα ίσως γνωστοποιούνται πιο εύκολα τέτοιου είδους περιστατικά, λόγω της τεράστιας απήχησης των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Όπως λένε: «τα χρήματα δε φέρνουν την ευτυχία». Ένα ζωάκι χρειάζεται πρωτίστως αγάπη. Δεν εγκαταλείπουμε το ζώο μας, επειδή δυσκολευόμαστε να τα βγάλουμε πέρα, όπως δεν εγκαταλείπουμε και το παιδί μας. Είναι μια ζωή που έχουμε αναλάβει και οφείλουμε να βρούμε τρόπο να της εξασφαλίσουμε τα προς το ζην.

Επομένως, ποια είναι η αιτία του φαινομένου των αδέσποτων; Μάλλον, εμείς οι ίδιοι. Η κοινωνία μας έχει αναπτύξει μια λανθασμένη νοοτροπία όσον αφορά στο θέμα των ζώων και ανακυκλώνει συνεχώς λανθασμένα πρότυπα. Ο Έλληνας δε θα στειρώσει το κατοικίδιό του, δε θα υιοθετήσει εύκολα αδέσποτο, δε θα πάει το ζώο που τραυμάτισε με το αυτοκίνητο στον κτηνίατρο. Δε θα φυλακιστεί επειδή κακοποίησε ζώο, δε θα δώσει την ίδια αξία στο ζώο με τον άνθρωπο, δε θα προτιμήσει το ημίαιμο από το καθαρόαιμό. Γιατί; Γιατί έτσι μεγάλωσε! Γιατί δε διδάχτηκε ποτέ και από κανέναν τη σημασία που έχει μια ζωή, οποιουδήποτε πλάσματος. Γιατί θεωρεί πως μια μύγα δε νιώθει τον ίδιο πόνο με τον άνθρωπο και χωρίς ενοχές, θα πάρει μια ηλεκτρική μυγοσκοτώστρα και θα δώσει τέλος στη ζωή της, επειδή έτσι αποφάσισε! Γιατί δεν έμαθε ποτέ να συμβιώνει με κάτι διαφορετικό από αυτόν.

Τέλος, δύο βασικά ερωτήματα: Μας αρέσει όλο αυτό που γίνεται; Αντέχουμε να βλέπουμε βασανισμένες ψυχές γύρω μας; Νομίζω είμαστε πολλοί αυτοί που θα απαντήσουμε ΟΧΙ! Ας κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε την κατάσταση.

Μόνοι μας δε θα τα καταφέρουμε, όλοι μαζί όμως σίγουρα!

Ζωή Πετροπούλου